Λείψανα
Καθώς μνημονεύουμε όλους τους Αγίους, λάμπει για μας ένας άλλος ουρανός /
Στο μέσον ο ίδιος ο Χριστός ως ήλιος /
ως σελήνη σε φωτεινή λάμψη η Παναγία / η αιώνια Μητέρα και Παρθένος Μαρία ☩
Και όλοι οι Άγιοι την περιβάλλουν σε ιερούς κύκλους σαν τα άστρα ☩
Γι’ αυτό όλοι οι πιστοί / που εκπληρώνουν αυτή την εορτή με καρδιά και πνεύμα /
θα λάμψουν στην αιωνιότητα ☩
Ως μεγάλοι πνευματικοί θησαυροί φυλάσσονται στη μονή τα λείψανα πολλών Αγίων. Την ημέρα της εορτής ενός από αυτούς τους Αγίους, προς το τέλος της πρωινής ακολουθίας, η λειψανοθήκη με τα άγια οστά του μεταφέρεται από τα Άγια των Αγίων στον εσωτερικό ναό και τιμάται λειτουργικά από τους πατέρες και τους παρόντες πιστούς. Στην εορτή των Αγίων Πάντων (Κυριακή μετά την Πεντηκοστή) τιμώνται όλα τα λείψανα ήδη στον Εσπερινό της παραμονής, και μετά τη Θεία Λειτουργία γίνεται λιτανεία με τη λειψανοθήκη των Αγίων Πάντων γύρω από το ιερό.
Από φιλικά ορθόδοξα μοναστήρια προέρχονται τα λείψανα του οσίου πατρός Κολουμβανού, του αγίου μάρτυρος Βίτου και του αγίου ιερομάρτυρος Αυξεντίου, του αγίου μάρτυρος και θαυματουργού Χαραλάμπους, καθώς και των Ρουμάνων νεομαρτύρων του 20ού αιώνα. Με θεία πρόνοια, κατά το έτος Κυρίου 2006, ορισμένα λείψανα από την πρώην αυτοκρατορική αββαεία Corvey παραδόθηκαν στους πατέρες της Ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδος στο Buchhagen και έκτοτε φυλάσσονται εδώ με ύψιστη τιμή. Σε αυτά ανήκουν τμήματα των αγίων οστών του αγίου αποστόλου Βαρθολομαίου, του αγίου Ιουστίνου του Φιλοσόφου και Μάρτυρος, του αγίου στρατιώτη Μερκουρίου και των αγίων αββάδων Liudolf και Druthmar. Αυτά τα λείψανα παραδόθηκαν κάποτε, μαζί με πολλά άλλα, στην τότε αυτοκρατορική αββαεία Corvey από τους αυτοκράτορες Λουδοβίκο (αρχές 9ου αι.) και τους διαδόχους του έως τον Όθωνα Γ’ (10ος αι.) και αναπαύονται εκεί εδώ και πάνω από 1000 χρόνια. Επίσης από την παλαιά αυτοκρατορική αββαεία προέρχονται τμήματα των λειψάνων των αγίων αββάδων Liudolf και Drutmar του Corvey, καθώς και αρκετά λείψανα Αγίων που δεν μπορούν πλέον να προσδιοριστούν ακριβέστερα, τα οποία κατά τις ταραχές της Μεταρρύθμισης μεταφέρθηκαν στο Corvey για ασφάλεια από πιστούς των περιοχών που είχαν γίνει προτεσταντικές, συχνά κάτω από περιπετειώδεις συνθήκες.
Ο άγιος Μερκούριος ήταν αξιωματικός στον ρωμαϊκό στρατό κατά την εποχή των αυτοκρατόρων Δεκίου και Βαλεριανού (249-260 μ.Χ.). Κατά τη διάρκεια μιας σκληρής μάχης του εμφανίστηκε άγγελος, ο οποίος του παρέδωσε ουράνιο ξίφος. Κατόπιν επέδειξε εξαιρετική ανδρεία, κέρδισε τη νίκη και έτρεψε τους εχθρούς σε φυγή. Ο αυτοκράτορας τον διόρισε αμέσως στρατηγό, και έτσι απέκτησε ύψιστες τιμές στην αυλή. Λίγο αργότερα του εμφανίστηκε πάλι ο άγγελος και του αποκάλυψε το νόημα και τη σημασία του πνευματικού ξίφους που του είχε παραδώσει. Σύντομα προέκυψε σύγκρουση με τον αυτοκράτορα, κατά την οποία ομολόγησε άφοβα τον αληθινό Βασιλέα και Θεό Ιησού Χριστό. Μετά από πολλά σκληρά βασανιστήρια αποκεφαλίστηκε και έτσι, σε ηλικία 25 ετών, έλαβε τον στέφανο του μαρτυρίου. Όταν 200 χρόνια αργότερα ο αυτοκράτορας Ιουλιανός καταπίεζε τη χριστιανική πίστη και έφερε την αυτοκρατορία στο χείλος της αβύσσου με έναν περιττό πόλεμο κατά των Περσών, ο άγιος Βασίλειος ο Μέγας ζήτησε βοήθεια από τον άγιο Μερκούριο, προσευχόμενος καθημερινά μπροστά στην εικόνα του Αγίου. Μια μέρα το ξίφος που εικονιζόταν στην εικόνα βάφτηκε κόκκινο. Λίγο αργότερα ήρθε η είδηση του θανάτου του αυτοκράτορα, που είχε πέσει σε μάχη κατά των Περσών· ήταν ακριβώς η ημέρα κατά την οποία είχε εμφανιστεί το σημείο στην εικόνα του Αγίου, η 26η Ιουνίου 363 μ.Χ. Έκτοτε ο άγιος Μερκούριος θεωρείται προστάτης της χριστιανικής αυτοκρατορίας και κυρίως του χριστιανικού στρατού. Με αυτή την ιδιότητα ένα μέρος των αγίων οστών του έφθασε και στη Γερμανία. Το λείψανο ανήκε στα ιερά κειμήλια της παλαιάς αυτοκρατορίας· τον 10ο αιώνα μεταφερόταν μπροστά από το στράτευμα στις εκστρατείες των Οθωνικών αυτοκρατόρων και ενήργησε πολλά θαύματα. Ο αυτοκράτορας Όθων Α’ το παρέδωσε μαζί με άλλα λείψανα στη μονή προς φύλαξη· η αυτοκράτειρα Θεοφανώ τα τιμούσε κατά τις επισκέψεις της στο Corvey. Τον 20ό αιώνα ο άγιος Μερκούριος διαγράφηκε από το ρωμαϊκό αγιολόγιο. Στα ορθόδοξα συναξάριά μας όμως περιλαμβάνεται όπως παλαιά· η μνήμη του είναι στις 25 Νοεμβρίου.
Ο άγιος Liudolf του Corvey γεννήθηκε στις αρχές του 10ου αιώνα. Υπό τον αυτοκράτορα Όθωνα Α’ εξελέγη αββάς, συνέχισε να καθοδηγεί την κοινότητα στο πνεύμα των ιδρυτών πατέρων του Corvey, Adalhard, Wala και Warin, και εκοιμήθη τιμημένος το 983 στο Corvey. Η δράση του ανήκει στην περίοδο της μεγάλης ακμής της αυτοκρατορικής αββαείας. Τα άγια οστά του ανυψώθηκαν γύρω στο 1100 μ.Χ.; η μνήμη του είναι στις 13 Αυγούστου.
Ο άγιος Druthmar του Corvey γεννήθηκε στο δεύτερο μισό του 10ου αιώνα. Έγινε μοναχός στη μονή Lorsch στην Έσση, η οποία τότε είχε υιοθετήσει τη μεταρρύθμιση του Gorze. Υπό τον αυτοκράτορα Ερρίκο Β’ (1002-1024) άλλαξε η αυτοκρατορική πολιτική απέναντι στη μονή· ο Ερρίκος αγνόησε το δικαίωμα των μοναχών για ελεύθερη εκλογή αββά, το οποίο οι προκάτοχοί του πάντοτε σέβονταν, και με την υποκίνηση του επισκόπου Meinwerk του Paderborn καθαίρεσε τον αββά Walho (Wala) το 1014 - οπότε το μεγαλύτερο μέρος των πατέρων εγκατέλειψε το ιερό με δάκρυα - και τοποθέτησε τον Druthmar. Αυτός φαίνεται ότι διοίκησε τη μονή στο πνεύμα της μεταρρύθμισης του Gorze, αλλά στο εσωτερικό, όσο ήταν δυνατό, διατήρησε ταυτόχρονα και την παλαιότερη παράδοση και με αυτό, όπως και γενικά με τον καλό του χαρακτήρα, παρακίνησε τους πατέρες που είχαν φύγει να επιστρέψουν. Το 1025 έπεισε τον Σάλιο αυτοκράτορα Κορράδο Β’ να ανανεώσει το δικαίωμα της ελεύθερης εκλογής αββά και έτσι ξεπέρασε την κρίση που είχε προκαλέσει η στάση του Ερρίκου Β’. Η μνήμη του είναι στις 15 Φεβρουαρίου.
Στη μεγάλη εορτή των Αγίων Πάντων, μετά τη Θεία Λειτουργία, όλα τα ιερά κειμήλια μεταφέρονται μαζί στη λειψανοθήκη των Αγίων Πάντων σε λιτή (δεητική πομπή, λιτανεία) γύρω από τη μονή.