წმინდა სამების მონასტერში ცხოვრება არის გულის ვარჯიში, ლოცვა და შრომა, როგორც ეს მონაზვნობაში ოდითგანვეა მიღებული. ყოველი საქმიანობა, მთელი ცხოვრება, ლოცვით უნდა იყოს აღვსილი და განათებული. მთლიანად ღმერთში ყოფნა, მის მსგავსად ქცევა; წმინდა მორჩილებაში, სიყვარულსა და ჭეშმარიტებაში, სიმდაბლეში, ერთგულებასა და მოთმინებაში … ასე ხდება ადამიანის და ქმნილების განახლება და განწმენდა. მუდმივი ლოცვის ვარჯიშით, აზრების გამჟღავნებით და წმინდა გადმოცემის შინაგანად შეთვისებით მონაზონი სულიერ გარჩევას სწავლობს.

სულიერი ლოცვა მონაზვნობის დაფარული მხარეა. მართლმადიდებელი ეკლესიის ღვთისმსახურებაში კი ღმერთისა და ადამიანის სიყვარულით სავსე თანაზიარების მთელი სილამაზე და დიდებულება, სიფართე და სიღრმე ცხადდება.

დღე დილის 4.30 საათზე იწყება, როდესაც გამაღვიძებელი ზარი რეკავს და ცოტა ხანში მონასტრის ეზოში კლეპალოს რიტმული ხმა ისმის. მონაზვნები გულის ლოცვის ვარჯიშით იწყებენ.

დაახლოებით 5.00 საათზე ყველა ტაძარში იკრიბება და დილის დიდებას (ორთროსს) გალობს. ეს დაახლოებით 2 ½ საათს გრძელდება. მცირე საუზმის შემდეგ იწყება დღის სამუშაო.

შუადღისას, 12.00 საათზე, არის მოკლე შუადღის ლოცვა (მე-6 ჟამი), შემდეგ საერთო სადილი დარბაზში. მარხვის პერიოდებში და მარხვის დღეებში მხოლოდ ერთი საერთო ტრაპეზია, რომელიც ბოსტნეულისგან, ხილისგან, სალათისგან, პურისგან და სხვ. შედგება. 15.00 საათამდე კლაუზურის დროა. ამ საათებში შეიძლება დასვენება და პირადი ლოცვითი ვარჯიშების გაგრძელება. კლაუზურის დრო ასევე სწავლასა და გაკვეთილების, სულიერი სწავლების გადამუშავებას ემსახურება.

15.00 საათიდან კვლავ სამუშაო დროა. მწუხრის ღვთისმსახურება 17.00 საათზე იწყება. ეს ძალიან ლამაზი, უმეტესად გალობითი ღვთისმსახურება სამუშაო დღეებში 1 ½ საათს გრძელდება, შაბათობით 2 საათს. ზაფხულში მწუხრი უფრო ადრე ტარდება, რათა შემდეგ კიდევ შეძლონ ბაღსა და ტერიტორიაზე მუშაობა, როცა მზე ასე აღარ აცხუნებს.

20.15 საათზე იკითხება ღამის მსახურება (აპოდიპნონი/კომპლეტა); გარკვეულ დღეებში არის სულიერი სწავლება. 21.30 საათიდან კვლავ კლაუზურის დროა. საღვთო ლიტურგია შაბათსა და კვირას, ასევე დიდ დღესასწაულებზე აღესრულება. დიდ დღესასწაულთა წინა საღამოს არის ღამისთევის მსახურება, მრავალსაათიანი, ძალიან საზეიმო ღვთისმსახურება.

მონასტერში სამუშაოები ძალიან მრავალფეროვანია. ყოველი სამუშაო სრულდება როგორც წმინდა მსახურება, ღვთის წინაშე პასუხისმგებლობით ჩვენთვის მინდობილი ქმნილებისათვის, ანგელოზებისა და მამების სასარგებლოდ და სიხარულად.

არსებობს ყოველდღიური სამუშაოები, როგორიცაა ტაძრის, საცხოვრებელი და სამუშაო ოთახების სისუფთავე და მოვლა, სამრეცხაო და სამზარეულოს მსახურება.

ბაღის საქმე და მეხილეობა ჯანმრთელი საკვებით თვითუზრუნველყოფას უზრუნველყოფს. შენობები და მონასტრის ტერიტორია მოვლასა და შენარჩუნებას საჭიროებს, ქვიშაქვის კედლები და ღობეები უნდა განახლდეს ან გაფართოვდეს, ცოცხალი ღობეები გაიკრიჭოს. ზამთარში გათბობისთვის ტყეში შეშა უნდა მომზადდეს. სადაც შესაბამისი უნარები არსებობს, ხელოვნებითი და ხელოსნური სამუშაოები, როგორიცაა ხატწერა, ხეზე კვეთა, დურგლობა … შეიძლება სიწმინდის აგებასა და მოწყობას ემსახუროს და, გარდა ამისა, მონაზვნური ძმობის შემოსავლის წყაროს წარმოადგენდეს.

სტუმრებისა და მომლოცველების მიღება და მოვლა სტუმართა მამას ევალება. სულიერი სწავლება, აღსარებები და სულიერი მზრუნველობა ბერისა და მღვდლების სფეროს ეკუთვნის.

სამების მონასტერში ფართო ადგილი უკავია ლიტურგიკულ შრომას. ლიტურგიკული ტექსტები ბერძნული ორიგინალიდან გერმანულად ითარგმნება, საგალობლები გერმანულ ქორალში მუშავდება და ნევმებით იწერება. მონაზვნები მონასტერშივე იღებენ საჭირო მუსიკალურ და ლიტურგიკულ განათლებას; ამისთვის კარგი ენობრივი ცოდნაც აუცილებელია.

მცირე მონაზვნურ ძმობაში ცალკეული ადამიანი ერთ საქმიანობაზე ვერ შემოიფარგლება, არამედ ყველამ მრავალ სხვადასხვა სფეროში უნდა წააშველოს ხელი. უფრო დიდი სამუშაოები, როგორიცაა ხილის კრეფა, მოსავლის მომზადება და შენახვა, ასევე ტერიტორიისა და სამშენებლო სამუშაოები, საერთო შრომად სრულდება რამდენიმე ან ყველა მონაზვნის მიერ ერთად.

მონაზვნურ ცხოვრებას ფართო სულიერი და პრაქტიკული განათლება ეკუთვნის. მარტო ღვთისმსახურებების სწორად აღსრულება მოითხოვს ცოდნასა და უნარებს, რომლებიც ჯერ უნდა შეისწავლოს. თეორიული ცოდნა და პრაქტიკული უნარები თანაბრად გადაიცემა. გარდა ამისა, სიწმინდის აგება და შენარჩუნება, მართლმადიდებლური სულიერი მაღალი კულტურის ტარება - განსაკუთრებით ჩვენი დროის მრავალფეროვან მიმდინარეობებთან დაპირისპირებაში - მონაზვნებს არამცირე მოთხოვნებს უყენებს.

ნოვიციატის დროს თავდაპირველად მართლმადიდებლური ღვთისმეტყველებისა და სულიერების საფუძვლები, ასევე ტრადიციული სულიერი ანთროპოლოგია გადაეცემა. ამას ემატება ზოგადი ეკლესიის ისტორია, ლიტურგიკა, რელიგიათმცოდნეობა, ფსიქოლოგია, ენათმეცნიერება და მონათესავე სფეროები. ენებიდან სავალდებულოა მხოლოდ გერმანული და ბერძნული; თუ სხვა ენებიც დაემატება, მით უკეთესი. ფართო ადგილს იკავებს მუსიკალური განათლება, რომელიც მოიცავს ქორალური გალობის თეორიასა და პრაქტიკას, სმენით ვარჯიშს, ჰიმნოლოგიას, ნევმების ცოდნას, ქეირონომიას და მოდუსზე მიბმულ იმპროვიზაციას.

შინაარსები მონასტერში აბსტრაქტულად არ განიხილება, არამედ ყოველთვის მათი ღირებულების თვალსაზრისითაც ნათდება, სულიერი გარჩევის მნიშვნელობით.

სწავლას ასევე ეკუთვნის ბერის სულიერი სწავლების დამუშავება და შინაგანად შეთვისება, სადაც წმინდა გადმოცემა გადაიცემა. სწავლა ნოვიციატით არავითარ შემთხვევაში არ მთავრდება. მონაზონი ყოველთვის მოსწავლეა, მაშინაც კი, როცა დიდი ხანია მასწავლებელი გახდა.